Sen embargo a realidade cotiá deixa moito que desexar, aínda no noso país ser muller con frecuencia supón ter que romper unha serie de barreiras, aquí non nos extirpan o clítoris, pero nos esburacan as orellas e moitas veces edúcannos nunha serie de normas non escritas que nos predispoñen na nosa madurez, modelando o noso cerebro infantil. É certo que tamén se exerce esa presión sobre os homes, só que a eles se lles condiciona para outro tipo de valores.

Cando tomas conciencia diso, sobre todo ás mulleres da miña idade, supónnos moito máis que un reto persoal, cambiar a nosa actitude e da sociedade.

Supón cambiar os costumes, as leis (dotalas economicamente) e os comportamentos das mulleres e dos homes: Non etiquetar que cada persoa non estea pre-condicionada.

Pero a nosa visión do conxunto das mulleres no mundo fainos ser solidaria con aquelas que padecen todo tipo de sometementos e vexacións, é necesario que lles cheguen os dereitos das mulleres europeas, e a que voten, que teñan acceso á educación, a un traballo ou a gozar da súa propia sexualidade, que elixan cando queren ser nais, é moitas veces unha utopía.

Para iso é necesario que se invista máis en alfabetizar, ter auga potábel e se acabe co fraudulento uso da relixión para xustificar considerarnos persoas de segunda clase.

Os valores femininos e masculinos deberían ser reconsiderados, toda vez que se xustifica a competitividade como valor masculino e como mérito para a supervivencia da especie, que foi adoptado polo capitalismo e que nos está levando ao desastre.

A colaboración e a solidariedade son valores da natureza, se non se colaborase moitas das especie non poderían saír adiante, hai moitos exemplos que non se queren ver na nosa sociedade. Creouse un mito diso. Poñerei un exemplo: A balea Franca aparease con 3 machos que colaboran entre eles xa que son necesarios dous para soportar e manter a flote á parella que copula, logo os machos turnanse, co que a femia (que é de maior tamaño) ten máis posibilidades de quedar embarazada.

A ética do coidado da vida, séntese máis próxima por parte da poboación feminina (protección dos seres vivos) se opón, así, á esencia agresiva da masculinidade. As mulleres do terceiro mundo foron as que estiveron máis perto do traballo coa Terra e foron as mulleres as que máis alzáronse para defender a Natureza (mulleres Chipko, Vandana Shiva), adquiriron conciencia de grupo e posteriormente continuaron loitando contra a violencia doméstica e pola participación política.

Mentres, no primeiro mundo a publicidade xera estereotipos femininos que converten á muller nun ben de consumo cuxo modelo de beleza e benestar fana presa de produtos e servizos como resposta á súa insatisfacción para conseguir o recoñecemento social (incluída a cirurxía estética), contra isto naceu un feminismo que buscou unha xinecoloxía alternativa fronte aos tratamentos invasivos de médicos e grandes laboratorios farmacéuticos.

Nosa autoconciencia como especie humana ten que avanzar para a igualdade de mulleres e homes entrementres partícipes non só da Cultura senón tamén da Natureza. Isto inclúe tanto a integración das mulleres, como a plena aceptación no propiamente humano daqueles elementos desprezados e marxinalizados como femininos (os lazos afectivos, a compaixón, a materia, a Terra). Obter unha visión máis realista da nosa especie como parte dun continuo da Natureza e, consecuentemente, tratar aos seres vivos non humanos co respecto que merecen. Superar o sexismo, o androcentrismo, o racismo e o antropocentrismo son as metas que hoxe ten por diante o feminismo.

Rosa Burgos Pérez
www.verdesaragon.org

Onde radica a diferenza entre todos eles?, hai algunha realmente de alcance significativo?. Non se trata de aumentar trinta euros unha prestación social, tampouco de permitir os casamentos entre homosexuais ou de impartir Educación para a Cidadanía, todas elas medidas moi loables pero que son tiritas para unha Sociedade que se desangra. A hemorraxia do paro, da marxinación, da explotación, da desigualdade en soldos, en dereitos, en asistencia ou en seguridade laboral, da precariedade educativa e sanitaria, do abuso de poder, da violencia exercida sobre os colectivos máis febles ou da escravitude encuberta á que está sometida a maior parte da poboación, non se detén con media ducia de promesas populistas lanzadas por un candidato con chaqueta de pana e barba de catro días; tampouco cun par de leis de corte social aprobadas cando xa se ten o poder; e menos aínda con esa especie de liña directa co ceo que parecen posuír os líderes populares, porque milagrosa soa a súa pretendida capacidade para crear postos de traballo para todos e dotar a cada unha das familias deste País dunha solvencia económica máis que suficiente, pero unha vez que reúnen os votos necesarios se lles corta a comunicación divina, se lles borra o beatífico sorriso da campaña e as estatísticas que falan da miseria do Pobo quedan sepultadas baixo os expedientes de licencias urbanísticas e contratos de privatización.

Terminan catro anos de Goberno socialista e nacionalista en Galicia e comezan outros catro dun conservador. Seremos capaces de distinguilos?. E se nas próximas eleccións xerais Zapatero abandona A Moncloa e o seu novo hóspede chámase Rajoy, ¿notaremos algún cambio?. En ambos casos a resposta cremos que é non, porque os principios que rexen este Sistema, que o alimentan ata o punto de que cada día está máis cebado e non polo mesmo perde voracidad a besta senón que aumenta, seguen vixentes e son as pautas que marcan a actuación de calquera das formacións políticas que conseguen o apoio suficiente para seguir explotando a boa parte dos que llelo deron e case todos os que llelo negaron. Desa opresión lexitimada sálvanse poucos, fano aqueles que a modo de investimento sufragaron os inmensos gastos que supón para estes Partidos unha campaña electoral, tamén os donos dos principais medios de produción e do capital, banqueiros, grandes empresarios, os principais dirixentes sindicais e todos os que moven os fíos nesta tráxica representación.

Cremos que o único reduto de esquerda real e efectiva que permanece no noso País, é o que desde fai anos dura na Localidade de Marinaleda (Sevilla), co seu Alcalde Juan Manuel Sánchez Gordillo á fronte. Fóra dese oasis, onde a negación do Capitalismo máis alá de onde parece posible tendo en conta as dificultades para logralo, deu paso non só ao pleno emprego para os seus habitantes, senón tamén de forma temporal aos chegados doutras comarcas, puxo fin á utilización dos beneficios xerados pola venda da produción como incremento do lucro persoal, para empregalos nun investimento ben dirixido que amplíe infraestruturas orientadas a consolidar os postos de traballo existentes e a crear outros novos, así como a facilitar o acceso a vivendas en propiedade por menos diñeiro ao mes, do que nos custa realizar fotocópialas da documentación que nos pide unha entidade bancaria para estudar o préstamo hipotecario que ao final nos negarán. Pero ao “centro sen máis espazo á dereita” e á “esquerda de bote” galegas así como á estatais, non lles interesa un Sistema semellante porque soa a xustiza e a reparto equitativo e a equidade, non esquezámolo, conduce á igualdade, todos eles valores rifados cos principios nos que baséase o Capitalismo de corte neoliberal e que son os piares que apontoan a súa subsistencia e crecemento: a diferenza de clases establecida sobre todo no carácter elitista que confire a propiedade privada dos medios de produción e dos servizos esenciais.

O Partido Socialista de Galicia e o Bloque Nacionalista Galego fixeron política de dereitas a pesar dos seus calculados xeitos de proletarios porque é a que lles favorece a eles, aos seus mecenas e aos seus amigos. Privatizaron, permitiron a especulación, realizaron con diñeiro público gastos suntuarios, non lexislaron para a protección dos sectores máis desamparados e castigados, non melloraron os requisitos dun emprego dos traballadores nin asegurado os seus postos, favoreceron a obtención de beneficios desproporcionados aos grandes empresarios, repartiron os orzamentos da Administración de forma arbitraria e interesada, aceptaron expedientes de regulación de emprego máis que dubidosos, non preservaron os espazos naturais, contribuíron ao deterioro do medio ambiente, non se preocuparon por elaborar unha Lei de Protección Animal axeitada pero si deron o visto bo a campionatos de cacerías ou se desentenderon por completo do estado lamentable das canceiras municipais, apoiaron a cultura galega pero denostando a outras para conseguilo, non facilitaron a integración do inmigrante, aumentaron ata un extremo case histérico o afán recaudatorio a base de sancións, venderon unha imaxe de se mesmos que non se correspondía coa realidade das súas actuacións e en definitiva, preferiron atender as esixencias do capital antes que as necesidades dos cidadáns da rúa, eses que cada mil catrocentos días por termo medio son rescatados do esquecemento e durante dúas semanas, convértense en seres humanos aparentemente con dereito a decidir os seus destinos; a realidade é que están sendo persuadidos para lexitimar outros catro anos de acatamento forzoso a decisións tomadas sen contar con eles, de claudicacións de esperanzas e ilusións, de atragantarse con dificultades xamais resoltas e todo iso, cunha inexplicable disposición á resignación e á docilidade, levadas a tal punto que cumprido o ciclo volverán a dotar de legalidade a os seus logreiros dirixentes, amparados baixo as mesmas siglas ou outras pero que en todo caso, ocultan unha mesma filosofía de poder.

En Galicia a dereita arrebatoulle o poder á dereita e ocorrerá o mesmo nas próximas eleccións, porque nesta partida de dous con algunha colaboración ocasional ben remunerado non hai alternativas, ao igual que durante a campaña a súa presenza acapara todas as informacións e unha vez celebrados os comicios, os seus resultados parecen ser os únicos dignos de terse en conta, por non mencionar o agravio comparativo que resulta de ter menos valor para os efectos de cómputo para obter representación parlamentaria, un voto dunha Formación pequena que o dunha grande en termos de electores. E neste duelo eterno entre dous rivais cuxo enfrontamento nace da súa similitude, as vítimas sempre as padece o Pobo, aínda que este pareza non haberse dado conta diso e se expoña ás balas crendo que por estar bañadas en prata, lle converteran nun opulento posuidor en vez dun demacrado cadáver. E é que unha ambición ben alimentada con visos de ser satisfeita e unhas cantas leccións de competitividade, é un cerco moi difícil de romper, sobre todo porque o escravo non é consciente da súa condición.

Pilar Izquierdo Teruel
Julio Ortega Fraile

www.larevolucionpendiente.blogspot.com
www.findelmaltratoanimal.blogspot.com

Circunscrición Votos necesarios Formación que se levou Nº votos Escano que lle
para superar o 5% o último deputado corresponde co 3%
A Coruña 32.130 PSdeG 23.746 O 17 dos 24 totais
Pontevedra 27.157 PSdeG 22.920 O 17 dos 22 totais

É dicir, se un partido nestas eleccións quitase 32129 votos na Coruña non obtería ningún deputado co sistema actual do corte ao 5%, sen embargo, co corte ao 3% corresponderíalle o deputado número 17 dun total de 24 deputados, mentres que o PSOE levouno con 8382 votos menos.
Evidentemente beneficia aínda máis aos partidos “grandes”, está claro se temos en conta que durante estes últimos 4 anos o bipartito tampouco pronunciouse. Por certo, que pensarían os do BNG se agora poñen o corte no 18%?. Seguro que achegan argumentos legais para impedilo.
Moita sorte a todos e o próximo artigo versará sobre canto lles custa realmente a campaña aos partidos políticos. Nós xa estamos recollendo información, se alguén ten a oportunidade de conseguila que nola facilite.
Moitas grazas.

“Nas eleccións xerais do 9M do 2008 entre os Verdes de Europa e os Verdes Grupo Verde obtiveron un total de 4.100 votos que sumados aos case 2.000 votos que cosecho o PACMA converten á alianza entre Os Verdes Grupo Verde e o Pacma en depositarios de ao redor de 6.000 sufraxios que representaban o 0,40 % dos votos emitidos.

Estamos falando pois dunha alianza entre o sexto, oitavo e undécimo partidos máis votados nas últimas xerais, sen embargo a visibilidade da marca verde e do partido animalista que lle acompaña é máis ben escasa. Aínda que os medios nos agobian con informacións nimias que carecen de gran valor informativo sobre os membros do “tripartito galego”, é dicir o PpdeG, o PSdG e o BNG, salpicadas con ocasionais referencias a UpyD e EU-IU.

Non hai practicamente ningún medio que se atreva a dar voz a Os Verdes e ás reivindicacións do ecoloxismo político, e é que a corrupción política parece haber infectado aos medios de comunicación públicos e privados nun grao ata agora descoñecido, para que incluso o Colexio de Xornalistas Galegos teña que facerse presente na campaña dando un toque de atención sobre a necesidade de salvagardar a deontología dos xornalistas.

Unha situación así pode levar en primeiro lugar a un crecemento espectacular da abstención e en segundo lugar á quebra dos nosos principios democráticos que se asintan no pluralismo, o estado de dereito e a libre información dos cidadáns como prerrequisitos da desexable participación cidadá.

Aínda estamos a tempo de conseguir que esta campaña sexa aberta, equitativa e responsable respecto aos valores que os medios de comunicación din defender, o feito de que unha maioría abrumadora dos galegos e galegas coincida en que a xestión ecolóxica do goberno galego sexa deleznable implica dar a voz aos que denuncian esta situación para que expresen a posibilidade de que a xestión pública dos recursos naturais máis importantes fágase doutra maneira, con eficacia e respecto, o cambio climático e as súas consecuencias vanse facendo patentes tamén en Galicia, aínda estamos a tempo de conseguir que o desexo de ter un Parlamento galego máis verde sexa algo máis que un lema.”