Onde radica a diferenza entre todos eles?, hai algunha realmente de alcance significativo?. Non se trata de aumentar trinta euros unha prestación social, tampouco de permitir os casamentos entre homosexuais ou de impartir Educación para a Cidadanía, todas elas medidas moi loables pero que son tiritas para unha Sociedade que se desangra. A hemorraxia do paro, da marxinación, da explotación, da desigualdade en soldos, en dereitos, en asistencia ou en seguridade laboral, da precariedade educativa e sanitaria, do abuso de poder, da violencia exercida sobre os colectivos máis febles ou da escravitude encuberta á que está sometida a maior parte da poboación, non se detén con media ducia de promesas populistas lanzadas por un candidato con chaqueta de pana e barba de catro días; tampouco cun par de leis de corte social aprobadas cando xa se ten o poder; e menos aínda con esa especie de liña directa co ceo que parecen posuír os líderes populares, porque milagrosa soa a súa pretendida capacidade para crear postos de traballo para todos e dotar a cada unha das familias deste País dunha solvencia económica máis que suficiente, pero unha vez que reúnen os votos necesarios se lles corta a comunicación divina, se lles borra o beatífico sorriso da campaña e as estatísticas que falan da miseria do Pobo quedan sepultadas baixo os expedientes de licencias urbanísticas e contratos de privatización.

Terminan catro anos de Goberno socialista e nacionalista en Galicia e comezan outros catro dun conservador. Seremos capaces de distinguilos?. E se nas próximas eleccións xerais Zapatero abandona A Moncloa e o seu novo hóspede chámase Rajoy, ¿notaremos algún cambio?. En ambos casos a resposta cremos que é non, porque os principios que rexen este Sistema, que o alimentan ata o punto de que cada día está máis cebado e non polo mesmo perde voracidad a besta senón que aumenta, seguen vixentes e son as pautas que marcan a actuación de calquera das formacións políticas que conseguen o apoio suficiente para seguir explotando a boa parte dos que llelo deron e case todos os que llelo negaron. Desa opresión lexitimada sálvanse poucos, fano aqueles que a modo de investimento sufragaron os inmensos gastos que supón para estes Partidos unha campaña electoral, tamén os donos dos principais medios de produción e do capital, banqueiros, grandes empresarios, os principais dirixentes sindicais e todos os que moven os fíos nesta tráxica representación.

Cremos que o único reduto de esquerda real e efectiva que permanece no noso País, é o que desde fai anos dura na Localidade de Marinaleda (Sevilla), co seu Alcalde Juan Manuel Sánchez Gordillo á fronte. Fóra dese oasis, onde a negación do Capitalismo máis alá de onde parece posible tendo en conta as dificultades para logralo, deu paso non só ao pleno emprego para os seus habitantes, senón tamén de forma temporal aos chegados doutras comarcas, puxo fin á utilización dos beneficios xerados pola venda da produción como incremento do lucro persoal, para empregalos nun investimento ben dirixido que amplíe infraestruturas orientadas a consolidar os postos de traballo existentes e a crear outros novos, así como a facilitar o acceso a vivendas en propiedade por menos diñeiro ao mes, do que nos custa realizar fotocópialas da documentación que nos pide unha entidade bancaria para estudar o préstamo hipotecario que ao final nos negarán. Pero ao “centro sen máis espazo á dereita” e á “esquerda de bote” galegas así como á estatais, non lles interesa un Sistema semellante porque soa a xustiza e a reparto equitativo e a equidade, non esquezámolo, conduce á igualdade, todos eles valores rifados cos principios nos que baséase o Capitalismo de corte neoliberal e que son os piares que apontoan a súa subsistencia e crecemento: a diferenza de clases establecida sobre todo no carácter elitista que confire a propiedade privada dos medios de produción e dos servizos esenciais.

O Partido Socialista de Galicia e o Bloque Nacionalista Galego fixeron política de dereitas a pesar dos seus calculados xeitos de proletarios porque é a que lles favorece a eles, aos seus mecenas e aos seus amigos. Privatizaron, permitiron a especulación, realizaron con diñeiro público gastos suntuarios, non lexislaron para a protección dos sectores máis desamparados e castigados, non melloraron os requisitos dun emprego dos traballadores nin asegurado os seus postos, favoreceron a obtención de beneficios desproporcionados aos grandes empresarios, repartiron os orzamentos da Administración de forma arbitraria e interesada, aceptaron expedientes de regulación de emprego máis que dubidosos, non preservaron os espazos naturais, contribuíron ao deterioro do medio ambiente, non se preocuparon por elaborar unha Lei de Protección Animal axeitada pero si deron o visto bo a campionatos de cacerías ou se desentenderon por completo do estado lamentable das canceiras municipais, apoiaron a cultura galega pero denostando a outras para conseguilo, non facilitaron a integración do inmigrante, aumentaron ata un extremo case histérico o afán recaudatorio a base de sancións, venderon unha imaxe de se mesmos que non se correspondía coa realidade das súas actuacións e en definitiva, preferiron atender as esixencias do capital antes que as necesidades dos cidadáns da rúa, eses que cada mil catrocentos días por termo medio son rescatados do esquecemento e durante dúas semanas, convértense en seres humanos aparentemente con dereito a decidir os seus destinos; a realidade é que están sendo persuadidos para lexitimar outros catro anos de acatamento forzoso a decisións tomadas sen contar con eles, de claudicacións de esperanzas e ilusións, de atragantarse con dificultades xamais resoltas e todo iso, cunha inexplicable disposición á resignación e á docilidade, levadas a tal punto que cumprido o ciclo volverán a dotar de legalidade a os seus logreiros dirixentes, amparados baixo as mesmas siglas ou outras pero que en todo caso, ocultan unha mesma filosofía de poder.

En Galicia a dereita arrebatoulle o poder á dereita e ocorrerá o mesmo nas próximas eleccións, porque nesta partida de dous con algunha colaboración ocasional ben remunerado non hai alternativas, ao igual que durante a campaña a súa presenza acapara todas as informacións e unha vez celebrados os comicios, os seus resultados parecen ser os únicos dignos de terse en conta, por non mencionar o agravio comparativo que resulta de ter menos valor para os efectos de cómputo para obter representación parlamentaria, un voto dunha Formación pequena que o dunha grande en termos de electores. E neste duelo eterno entre dous rivais cuxo enfrontamento nace da súa similitude, as vítimas sempre as padece o Pobo, aínda que este pareza non haberse dado conta diso e se expoña ás balas crendo que por estar bañadas en prata, lle converteran nun opulento posuidor en vez dun demacrado cadáver. E é que unha ambición ben alimentada con visos de ser satisfeita e unhas cantas leccións de competitividade, é un cerco moi difícil de romper, sobre todo porque o escravo non é consciente da súa condición.

Pilar Izquierdo Teruel
Julio Ortega Fraile

www.larevolucionpendiente.blogspot.com
www.findelmaltratoanimal.blogspot.com