Enlaces

Archivos

A DEREITA QUE ARREBATOU O PODER Á DEREITALA DERECHA QUE ARREBATÓ EL PODER A LA DERECHA

Temos un grave conflito semántico-ideolóxico. Resulta que están dicindo nalgúns medios de comunicación, determinados analistas e tertulianos varios, que en Galicia a dereita fíxose co poder, que recuperouno. Visto dese modo parece que o perdera temporalmente pero, é así en realidade?. Acaso e segundo a traxectoria seguida polo Goberno galego durante os últimos catro anos, non sería máis axustado afirmar que se renovan as siglas pero permanece a cor, unha tonalidade azulada se nos guiamos da simboloxía cromática asumida para definir unha maneira de facer política?. Gañou a dereita que se declara centro (o PP), ata agora gobernaban en coalición a dereita que di ser esquerda (o PSdeG), xunto coa dereita que se presenta como nacionalismo de esquerda (o BNG). Temémonos que o problema radica no termo “dereita”, este queima como etiqueta, pero seduce como modelo de xestión para todas estas formacións que, en solitario ou mediante acordos, se alzan co mando, neste caso nunha Comunidade, pero o principio é aplicable a concellos e ao Estado mesmo.

Onde radica a diferenza entre todos eles?, hai algunha realmente de alcance significativo?. Non se trata de aumentar trinta euros unha prestación social, tampouco de permitir os casamentos entre homosexuais ou de impartir Educación para a Cidadanía, todas elas medidas moi loables pero que son tiritas para unha Sociedade que se desangra. A hemorraxia do paro, da marxinación, da explotación, da desigualdade en soldos, en dereitos, en asistencia ou en seguridade laboral, da precariedade educativa e sanitaria, do abuso de poder, da violencia exercida sobre os colectivos máis febles ou da escravitude encuberta á que está sometida a maior parte da poboación, non se detén con media ducia de promesas populistas lanzadas por un candidato con chaqueta de pana e barba de catro días; tampouco cun par de leis de corte social aprobadas cando xa se ten o poder; e menos aínda con esa especie de liña directa co ceo que parecen posuír os líderes populares, porque milagrosa soa a súa pretendida capacidade para crear postos de traballo para todos e dotar a cada unha das familias deste País dunha solvencia económica máis que suficiente, pero unha vez que reúnen os votos necesarios se lles corta a comunicación divina, se lles borra o beatífico sorriso da campaña e as estatísticas que falan da miseria do Pobo quedan sepultadas baixo os expedientes de licencias urbanísticas e contratos de privatización.

Terminan catro anos de Goberno socialista e nacionalista en Galicia e comezan outros catro dun conservador. Seremos capaces de distinguilos?. E se nas próximas eleccións xerais Zapatero abandona A Moncloa e o seu novo hóspede chámase Rajoy, ¿notaremos algún cambio?. En ambos casos a resposta cremos que é non, porque os principios que rexen este Sistema, que o alimentan ata o punto de que cada día está máis cebado e non polo mesmo perde voracidad a besta senón que aumenta, seguen vixentes e son as pautas que marcan a actuación de calquera das formacións políticas que conseguen o apoio suficiente para seguir explotando a boa parte dos que llelo deron e case todos os que llelo negaron. Desa opresión lexitimada sálvanse poucos, fano aqueles que a modo de investimento sufragaron os inmensos gastos que supón para estes Partidos unha campaña electoral, tamén os donos dos principais medios de produción e do capital, banqueiros, grandes empresarios, os principais dirixentes sindicais e todos os que moven os fíos nesta tráxica representación.

Cremos que o único reduto de esquerda real e efectiva que permanece no noso País, é o que desde fai anos dura na Localidade de Marinaleda (Sevilla), co seu Alcalde Juan Manuel Sánchez Gordillo á fronte. Fóra dese oasis, onde a negación do Capitalismo máis alá de onde parece posible tendo en conta as dificultades para logralo, deu paso non só ao pleno emprego para os seus habitantes, senón tamén de forma temporal aos chegados doutras comarcas, puxo fin á utilización dos beneficios xerados pola venda da produción como incremento do lucro persoal, para empregalos nun investimento ben dirixido que amplíe infraestruturas orientadas a consolidar os postos de traballo existentes e a crear outros novos, así como a facilitar o acceso a vivendas en propiedade por menos diñeiro ao mes, do que nos custa realizar fotocópialas da documentación que nos pide unha entidade bancaria para estudar o préstamo hipotecario que ao final nos negarán. Pero ao “centro sen máis espazo á dereita” e á “esquerda de bote” galegas así como á estatais, non lles interesa un Sistema semellante porque soa a xustiza e a reparto equitativo e a equidade, non esquezámolo, conduce á igualdade, todos eles valores rifados cos principios nos que baséase o Capitalismo de corte neoliberal e que son os piares que apontoan a súa subsistencia e crecemento: a diferenza de clases establecida sobre todo no carácter elitista que confire a propiedade privada dos medios de produción e dos servizos esenciais.

O Partido Socialista de Galicia e o Bloque Nacionalista Galego fixeron política de dereitas a pesar dos seus calculados xeitos de proletarios porque é a que lles favorece a eles, aos seus mecenas e aos seus amigos. Privatizaron, permitiron a especulación, realizaron con diñeiro público gastos suntuarios, non lexislaron para a protección dos sectores máis desamparados e castigados, non melloraron os requisitos dun emprego dos traballadores nin asegurado os seus postos, favoreceron a obtención de beneficios desproporcionados aos grandes empresarios, repartiron os orzamentos da Administración de forma arbitraria e interesada, aceptaron expedientes de regulación de emprego máis que dubidosos, non preservaron os espazos naturais, contribuíron ao deterioro do medio ambiente, non se preocuparon por elaborar unha Lei de Protección Animal axeitada pero si deron o visto bo a campionatos de cacerías ou se desentenderon por completo do estado lamentable das canceiras municipais, apoiaron a cultura galega pero denostando a outras para conseguilo, non facilitaron a integración do inmigrante, aumentaron ata un extremo case histérico o afán recaudatorio a base de sancións, venderon unha imaxe de se mesmos que non se correspondía coa realidade das súas actuacións e en definitiva, preferiron atender as esixencias do capital antes que as necesidades dos cidadáns da rúa, eses que cada mil catrocentos días por termo medio son rescatados do esquecemento e durante dúas semanas, convértense en seres humanos aparentemente con dereito a decidir os seus destinos; a realidade é que están sendo persuadidos para lexitimar outros catro anos de acatamento forzoso a decisións tomadas sen contar con eles, de claudicacións de esperanzas e ilusións, de atragantarse con dificultades xamais resoltas e todo iso, cunha inexplicable disposición á resignación e á docilidade, levadas a tal punto que cumprido o ciclo volverán a dotar de legalidade a os seus logreiros dirixentes, amparados baixo as mesmas siglas ou outras pero que en todo caso, ocultan unha mesma filosofía de poder.

En Galicia a dereita arrebatoulle o poder á dereita e ocorrerá o mesmo nas próximas eleccións, porque nesta partida de dous con algunha colaboración ocasional ben remunerado non hai alternativas, ao igual que durante a campaña a súa presenza acapara todas as informacións e unha vez celebrados os comicios, os seus resultados parecen ser os únicos dignos de terse en conta, por non mencionar o agravio comparativo que resulta de ter menos valor para os efectos de cómputo para obter representación parlamentaria, un voto dunha Formación pequena que o dunha grande en termos de electores. E neste duelo eterno entre dous rivais cuxo enfrontamento nace da súa similitude, as vítimas sempre as padece o Pobo, aínda que este pareza non haberse dado conta diso e se expoña ás balas crendo que por estar bañadas en prata, lle converteran nun opulento posuidor en vez dun demacrado cadáver. E é que unha ambición ben alimentada con visos de ser satisfeita e unhas cantas leccións de competitividade, é un cerco moi difícil de romper, sobre todo porque o escravo non é consciente da súa condición.

Pilar Izquierdo Teruel
Julio Ortega Fraile

www.larevolucionpendiente.blogspot.com
www.findelmaltratoanimal.blogspot.comTenemos un grave conflicto semántico-ideológico. Resulta que están diciendo en algunos medios de comunicación, determinados analistas y tertulianos varios, que en Galicia la derecha se ha hecho con el poder, que lo ha recuperado. Visto de ese modo parece que lo había perdido temporalmente pero, ¿es así en realidad?. Acaso y según la trayectoria seguida por el Gobierno gallego durante los últimos cuatro años, ¿no sería más ajustado afirmar que se renuevan las siglas pero permanece el color, una tonalidad azulada si nos guiamos de la simbología cromática asumida para definir una manera de hacer política?. Ha ganado la derecha que se declara centro (el PP), hasta ahora gobernaban en coalición la derecha que dice ser izquierda (el PSdeG), junto con la derecha que se presenta como nacionalismo de izquierda (el BNG). Nos tememos que el problema radica en que el término “derecha”, este quema como etiqueta, pero seduce como modelo de gestión para todas estas formaciones que, en solitario o mediante acuerdos, se alzan con el bastón de mando, en este caso en una Comunidad, pero el principio es aplicable a ayuntamientos y al Estado mismo.

¿Dónde radica la diferencia entre todos ellos?, ¿hay alguna realmente de alcance significativo?. No se trata de aumentar treinta euros una prestación social, tampoco de permitir las bodas entre homosexuales o de impartir Educación para la Ciudadanía, todas ellas medidas muy loables pero que son tiritas para una Sociedad que se desangra. La hemorragia del paro, de la marginación, de la explotación, de la desigualdad en sueldos, en derechos, en asistencia o en seguridad laboral, de la precariedad educativa y sanitaria, del abuso de poder, de la violencia ejercida sobre los colectivos más débiles o de la esclavitud encubierta a la que está sometida la mayor parte de la población, no se detiene con media docena de promesas populistas lanzadas por un candidato con chaqueta de pana y barba de cuatro días; tampoco con un par de leyes de corte social aprobadas cuando ya se tiene el poder; y menos todavía con esa especie de línea directa con el cielo que parecen poseer los líderes populares, porque milagrosa suena su pretendida capacidad para crear puestos de trabajo para todos y dotar a cada una de las familias de este País de una solvencia económica más que suficiente, pero una vez que reúnen los votos necesarios se les corta la comunicación divina, se les borra la beatífica sonrisa de la campaña y las estadísticas que hablan de la miseria del Pueblo quedan sepultadas bajo los expedientes de licencias urbanísticas y contratos de privatización.

Terminan cuatro años de Gobierno socialista y nacionalista en Galicia y comienzan otros cuatro de uno conservador. ¿Seremos capaces de distinguirlos?. Y si en las próximas elecciones generales Zapatero abandona La Moncloa y su nuevo huésped se llama Rajoy, ¿notaremos algún cambio?. En ambos casos la respuesta creemos que es no, porque los principios que rigen este Sistema, que lo alimentan hasta el punto de que cada día está más cebado y no por ello pierde voracidad la bestia sino que aumenta, siguen vigentes y son las pautas que marcan la actuación de cualquiera de las formaciones políticas que consiguen el apoyo suficiente para seguir explotando a buena parte de los que se lo han dado y casi todos los que se lo negaron. De esa opresión legitimada se salvan pocos, lo hacen aquellos que a modo de inversión sufragaron los inmensos gastos que supone para estos Partidos una campaña electoral, también los dueños de los principales medios de producción y del capital, banqueros, grandes empresarios, los principales dirigentes sindicales y todos los que mueven los hilos en esta trágica representación.

Creemos que el único reducto de izquierda real y efectiva que permanece en nuestro País, es el que desde hace años pervive en la Localidad de Marinaleda (Sevilla), con su Alcalde Juan Manuel Sánchez Gordillo al frente. Fuera de ese oasis, donde la negación del Capitalismo más allá de donde parece posible teniendo en cuenta las dificultades para lograrlo, ha dado paso no sólo al pleno empleo para sus habitantes, sino también de forma temporal a los llegados de otras comarcas, ha puesto fin a la utilización de los beneficios generados por la venta de la producción como incremento del lucro personal, para emplearlos en una inversión bien dirigida que amplíe infraestructuras orientadas a consolidar los puestos de trabajo existentes y a crear otros nuevos, así como a facilitar el acceso a viviendas en propiedad por menos dinero al mes, del que nos cuesta realizar las fotocopias de la documentación que nos pide una entidad bancaria para estudiar el préstamo hipotecario que al final nos negarán. Pero al “centro sin más espacio a la derecha” y a la “izquierda de bote” gallegas así como a la estatales, no les interesa un Sistema semejante porque suena a justicia y a reparto equitativo y la equidad, no lo olvidemos, conduce a la igualdad, todos ellos valores reñidos con los principios en los que se basa el Capitalismo de corte neoliberal y que son los pilares que apuntalan su subsistencia y crecimiento: la diferencia de clases establecida sobre todo en el carácter elitista que confiere la propiedad privada de los medios de producción y de los servicios esenciales.

El Partido Socialista de Galicia y el Bloque Nacionalista Galego han hecho política de derechas a pesar de sus calculadas maneras de proletarios porque es la que les favorece a ellos, a sus mecenas y a sus amigos. Han privatizado, han permitido la especulación, han realizado con dinero público gastos suntuarios, no han legislado para la protección de los sectores más desamparados y castigados, no han mejorado las condiciones laborales de los trabajadores ni asegurado sus puestos, han favorecido la obtención de beneficios desproporcionados a los grandes empresarios, han repartido los presupuestos de la Administración de forma arbitraria e interesada, han aceptado expedientes de regulación de empleo más que dudosos, no han preservado los espacios naturales, han contribuido al deterioro del medio ambiente, no se han preocupado por elaborar una Ley de Protección Animal adecuada pero sí han dado el visto bueno a campeonatos de cacerías o se han desentendido por completo del estado lamentable de las perreras municipales, han apoyado la cultura gallega pero denostando a otras para conseguirlo, no han facilitado la integración del inmigrante, han aumentado hasta un extremo casi histérico el afán recaudatorio a base de sanciones, han vendido una imagen de si mismos que no se correspondía con la realidad de sus actuaciones y en definitiva, han preferido atender las exigencias del capital antes que las necesidades de los ciudadanos de la calle, esos que cada mil cuatrocientos días por término medio son rescatados del olvido y durante dos semanas, se convierten en seres humanos aparentemente con derecho a decidir sus destinos; la realidad es que están siendo persuadidos para legitimar otros cuatro años de acatamiento forzoso a decisiones tomadas sin contar con ellos, de claudicaciones de esperanzas e ilusiones, de atragantarse con dificultades jamás resueltas y todo ello, con una inexplicable disposición a la resignación y a la docilidad, llevadas a tal punto que cumplido el ciclo volverán a dotar de legalidad a sus logreros dirigentes, amparados bajo las mismas siglas u otras pero que en todo caso, ocultan una misma filosofía de poder.

En Galicia la derecha le ha arrebatado el poder a la derecha y ocurrirá lo mismo en las próximas elecciones, porque en esta partida de dos con algún colaborador ocasional bien remunerado no hay alternativas, al igual que durante la campaña su presencia acapara todas las informaciones y una vez celebrados los comicios, sus resultados parecen ser los únicos dignos de tenerse en cuenta, por no mencionar el agravio comparativo que resulta de tener menos valor a efectos de cómputo para obtener representación parlamentaria, un voto de una Formación pequeña que el de una grande en términos de electores. Y en este duelo eterno entre dos rivales cuyo enfrentamiento nace de su similitud, las víctimas siempre las padece el Pueblo, aunque éste parezca no haberse dado cuenta de ello y se exponga a las balas creyendo que por estar bañadas en plata, le convertirán en un opulento poseedor en vez de en un demacrado cadáver. Y es que una ambición bien alimentada con visos de ser satisfecha y unas cuantas lecciones de competitividad, es una cadena muy difícil de romper, sobre todo porque el esclavo no es consciente de su condición.

Pilar Izquierdo Teruel
Julio Ortega Fraile

www.larevolucionpendiente.blogspot.com
www.findelmaltratoanimal.blogspot.com

Leave a Reply

 

 

 

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>